Żywy Różaniec
«Modlitwa różańcowa jest modlitwą
człowieka za człowieka; jest modlitwą ludzkiej solidarności, modlitwą
wspólną odkupionych, która odbija w sobie ducha i intencje pierwszej z
odkupionych, Maryi, Matki i obrazu Kościoła; jest modlitwą za
wszystkich ludzi świata i historii, żywych i umarłych, powołanych do
tworzenia wraz z nami Ciała Chrystusa i do stania się wraz z Nim
współdziedzicami chwały Ojca». (Jan Paweł II)
Historia Stowarzyszenia Żywego Różańca
Od
połowy XIX wieku najbardziej popularną różańcową wspólnotę modlitewną
stanowi Stowarzyszenie Żywego Różańca, założone przez Paulinę Jaricot
(1799–1862) w Lyonie w roku 1826. "Najważniejszą... rzeczą i
najtrudniejszą jest uczynić różaniec modlitwą wszystkich" – napisała
wtedy. Każdy człowiek może znaleźć w ciągu dnia kilka minut, aby
odmówić dziesiątek różańca, czyli jedną tajemnicę. Paulina Jaricot
zaczęła organizować piętnastoosobowe grupy, nazwane później «żywymi
różami». Każda z osób tworzących piętnastkę zobowiązywała się do
odmawiania jednej tajemnicy, czyli wszyscy razem odmawiają codziennie
cały różaniec. Wszystkich członków róży dotyczy taka sama zasługa jakby
odmówili cały różaniec. Nieodmówienie tajemnicy nie oznacza grzechu, a
utratę zasługi. Celem Stowarzyszenia Żywego Różańca jest według
Założycielki wspieranie modlitwą, ofiarą duchową i materialną działań
misyjnych Kościoła. Dziełu Pauliny Jaricot udzieliło poparcia wielu
biskupów oraz ojciec generał Zakonu Kaznodziejskiego, który przyłączył
Stowarzyszenie Żywego Różańca do wielkiej historycznej dominikańskiej
Rodziny Różańcowej, obejmującej Bractwa Różańcowe i Różaniec Wieczysty.
Wkrótce papież Grzegorz XVI wydał 'breve' aprobujące stowarzyszenie.
Żywy Różaniec w krótkim czasie rozprzestrzenił się w całej Francji, a
następnie na świecie. Po pięciu latach, w roku 1831, Paulina Jaricot
napisała:
"Liczba odmawiających dziesiątek różańca rośnie z
niewiarygodną szybkością we Włoszech, Szwajcarii, Belgii, Anglii i
wielu regionach Ameryki. (...) Wszędzie, gdzie tworzą się piętnastki,
można zauważyć nie notowane wcześniej umacnianie się dobra". Kilka lat
później dodała: "Stopniowo stajemy się zjednoczeni w modlitwie ze
wszystkimi ludźmi świata".
Papież Leon XIII w breve z 13 czerwca 1881 roku napisał m.in.
"Paulinie Jaricot ... zawdzięczamy szczęśliwy pomysł rozdzielenia wśród
piętnastu osób piętnastu dziesiątków Różańca. W ten sposób ... cudownie
rozpowszechniła i uczyniła nieustanną modlitwę do Matki Bożej".
Gdy
kilkadziesiąt lat później powstały Papieskie Dzieła Misyjne, Żywy
Różaniec w naturalny sposób stał się ich wiernym współpracownikiem.
Rozpoczynając
25. rok swojego pontyfikatu, Jan Paweł II w liście apostolskim
zatytułowanym «Różaniec Dziewicy Maryi» ogłosił Rok Różańca (okres od
października 2002 do października 2003 roku). Ojciec Święty wprowadził
nową część różańca, tajemnice światła, uwzględniające lata publicznej
działalności Pana Jezusa, «aby różaniec w pełniejszy sposób można było
nazwać streszczeniem Ewangelii». Odtąd cały różaniec liczy 20 tajemnic,
czyli żywe róże składają się z 20 osób.
Ceremoniał Żywego Różańca
Obecnie
Żywy Różaniec istnieje prawie w każdej parafii. Parafialna wspólnota
Żywego Różańca jest jednostką autonomiczną, tzn. wspólnoty parafialne
nie łączą się w struktury ogólnokrajowe, czy światowe. W Polsce
obowiązuje Ceremoniał Żywego Różańca, opracowany przez ojca Szymona
Niezgodę OP w roku 1977 dla uczczenia stulecia objawień Matki Bożej w
Gietrzwałdzie, zatwierdzony przez Prymasa Polski, Stefana kardynała
Wyszyńskiego.
Członkowie Żywego Różańca mogą dostąpić odpustu zupełnego, pod zwykłymi warunkami, osiem razy w roku, mianowicie:
- w dniu przyjęcia do Żywego Różańca,
- Narodzenia Pana Jezusa (25 XII),
- Ofiarowania Pańskiego (2 II),
- Zwiastowania Najświętszej Maryi Pannie (25 III),
- Zmartwychwstania Pańskiego (zgodnie z kalendarzem liturgicznym),
- Wniebowzięcia Matki Bożej (15 VIII),
- w święto Królowej Różańca świętego (w naszej Parafii w pierwszą niedzielę października)
- oraz Niepokalanego Poczęcia Maryi (8 XII).
Żywy Różaniec – C E R E M O N I A Ł
(fragmenty)
I. Żywy Różaniec oznacza:
a.
Życie według Ewangelii, która jest fundamentem i źródłem życia
chrześcijańskiego. Różaniec jest modlitwą ewangeliczną, ponieważ
zawiera Modlitwę Pańską i Pozdrowienie Anielskie oraz ewangeliczne
Tajemnice naszego odkupienia. Z tego powodu Różaniec nazywamy
streszczeniem lub zbiorem najważniejszych prawd Ewangelii.
b.
Życie wiarą, nadzieją i miłością, należeć bowiem do Żywego Różańca
znaczy – wierzyć w istnienie Boga i wierzyć Bogu, który przemawia, ufać
Bogu i w Jego dzieło zbawienia oraz kochać Boga, a w Bogu i dla Boga
ludzi. (...)
e. Żywy Różaniec składa się z ŻYWYCH RÓŻ.
Każda Róża posiada piętnaście osób, z których każda odmawia codziennie
jeden dziesiątek różańca czyli jedną tajemnicę, połączoną z
rozważaniem. W ten sposób odmawiany jest w Róży codziennie cały
Różaniec – piętnaście tajemnic. Jest to jakby wieniec różany składany u
stóp Królowej.
II. Przyjmowanie do Żywego Różańca
a.
Przyjmowanie do Żywego Różańca dokonuje się w kościele, najlepiej przy
ołtarzu Matki Bożej, po Mszy św. lub nabożeństwie. (...)
b.
W każdej parafii należy prowadzić Księgę Żywego Różańca, do której
wpisuje się imię i nazwisko przyjętych. (...) Przy uzupełnianiu
przyjęcie do Żywego Różańca odbywa się bez uroczystych ceremonii i
polega na wpisaniu imienia i nazwiska do Księgi, w miejsce osoby, która
umarła lub na stałe wyjechała. (...) Na czele Róży stoi zelator lub
zelatorka oraz ich zastępcy. Zelatorów mogą wybierać sami członkowie
Żywego Różańca przy współudziale ks. Dyrektora. Każda Róża obiera sobie
Patrona, od którego bierze nazwę. Wszyscy zelatorzy Żywych Róż tworzą
RADĘ ŻYWEGO RÓŻAŃCA, która spośród siebie wybiera Przełożonego i
zastępcę. (...)
III. Miesięczna zmiana tajemnic różańcowych
Raz
w miesiącu członkowie Żywego Różańca dokonują zmiany tajemnic
różańcowych. (...) Istnieje podwójny system zmiany tajemnic, mianowicie
przez losowanie lub przez ciągłą kolejność tajemnic. (...)
b.
Zmiana tajemnic w kościele następuje po Mszy św. lub po wieczornym
nabożeństwie. Zawsze przewodniczy jej ks. Dyrektor, który w kilku
słowach zachęca do życia chrześcijańskiego, podaje miesięczną intencję,
błogosławi tajemnice przyniesione przez zelatora do ołtarza, wymienia
nazwiska zmarłych w ostatnim miesiącu członków Żywego Różańca, odmawia
jeden dziesiątek Różańca i kończy nabożeństwo pieśnią maryjną.
IV. Obowiązki w Żywym Różańcu
a. Obowiązki członków Żywego Różańca:
- Zasadniczym obowiązkiem jest zapisanie imienia w Księdze i odmawianie codziennie jednego dziesiątka różańca.
- Udział w miesięcznej zmianie tajemnic różańcowych.
- Częste przystępowanie do Sakramentów świętych oraz udział w procesjach maryjnych.
- Rozszerzanie czci Maryi przykładem życia i działalnością apostolską.
- Odważne stawanie w obronie wiary i Kościoła na wzór św. Dominika.
- Udział w pogrzebie zmarłego członka Żywego Różańca oraz w modłach za spokój jego duszy. (...)
UWAGA
Święta Penitencjaria udzieliła członkom Żywego Różańca odpustu zupełnego, pod zwykłymi warunkami, osiem razy w roku, mianowicie:
- W dniu przyjęcia do Żywego Różańca
- Narodzenia Pana Jezusa
- Zmartwychwstania Pańskiego
- Zwiastowania Najśw. Maryi Pannie
- Wniebowzięcia Matki Bożej
- Królowej Różańca św.
- Niepokalanego Poczęcia Maryi
- Ofiarowania Pańskiego.
